ฮตตะ มงๆ^__^(คราวที่แล้วลืมทัก มีใครจับได้ป่าวหว่า)

แปลกใจล่ะสิ แปลกใจใช่ม้า(บังคับว่าต้องแปลกใจ ฮ่าๆ) เป็นครั้งแรกเลยรึเปล่านะที่วันนี้เราไม่ได้มาบ่นเรื่องแย่ๆให้ฟัง(จริงป่าวววว<<ไม่รู้ดิ จะพยายามให้ถึงที่สุด วะ ฮ่าๆๆ=_____=")

วันนี้เรียนจีนเสร็จ ก็ตะลอนๆไต่ตึก6ชั้นไปเรียนคาบญี่ปุ่นฟัง-พูดของบาบะเซนเซย์ ด้วยขาที่ออกอาการปวดนิดๆเพราะแมวซื่อบื้อ เอายาแก้ปวดมาแต่ลืมกิน!! ไอ้แมวเอ๊ย ไอ้แมว บ๊อบอีกแล้ว...อ๊ะ ไม่ได้จะมาบ่นนี่นา ลืมๆ

แมว โปริ่งแคท(เจล) และก๊อปก๊อปคุงมาหยุดยืนที่หน้าห้อง607 ข้างในนั้นไฟถูกปิดสนิทอยู่ ไม่มีเสียงนักเรียนคนใดเล็ดลอดออกมาเลย...

เกิดอะไรขึ้นอะ=[]=" นี่ก็เรียนมาจนใกล้หมดเทอม พวกชั้นไม่มีทางจำห้องผิดอยู่แล้วนี่นา รึบาบะเซนเซย์งอนที่ไอ้พวกนี้เลิกจีนช้าอีกแล้ว ไม่น่า...อาจารย์หนุ่มร่างหนาสูง180งอน...โอ้ว รับไม่ได้...

จะมัวคิดไปทำไม ก๊อปก๊อป(ทำไมต้องซ้ำ)เอาหน้าไปแปะกระจกที่ประตูลอบมองข้างใน แล้วหันมาทำหน้าดีใจ แล้วก็เปิดเข้าไปข้างในเลย เฮ่ย ชั้นยังไม่ได้ทำใจเลยอะ(?)

โทรทัศน์ขนาด21นิ้วฉายภาพจากเครื่องเล่นvcd เป็นฉากที่มีสีโมโนโทนมืดๆ และค่อยกระจ่างชัดขึ้น แมวบ๊อบพยายามรื้อฟื้นความทรงจำถึงที่สิ่งกำลังดูอยู่ เนื่องจากคุ้นๆว่าเคยดูเมื่อนานมาแล้ว...

เมื่อวางกระเป๋าที่หลังห้อง แล้วกะจะไปนั่งสมทบกับหนูเอ้(ricca)ที่โต๊ะแถวหลัง ฉากๆหนึ่งก็ถูกฉายขึ้นมา...

ในอุโมงค์รถไฟใต้ดิน เจ้าหน้าที่2นายกำลังจัดการกับบรรดาศพไร้ญาติที่นอนตายอยู่ในนั้น บ้างก็ขาดอาหาร บ้างก็เป็นโรคร้าย แต่ทุกคนสวมใส่เสื้อผ้าในยุคสงครามโลกครั้งที่2 แล้วแสงไฟดวงน้อยๆสีแดงก็ล่องลอยขึ้นมา ภาพฉายไปที่เด็กหนุ่มคนนึงและเด็กหญิงตัวเล็กๆ...

ชัด!! ชัดเลย~ใช่แล้วเว้ย~~~!!!!!!!

Hotaru No Haka รึที่รู้จักกันดีในนามของ "สุสานหิ่งห้อย" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เมื่อวานทาเคโมโตะเซนเซย์มาแจ้งข่าวว่า คาบบาบะเซนเซย์จะเลื่อนการสอบฮาทสึอง(การออกเสียง)ไปเป็นวันอื่น ก็สงสัยว่ามีอะไรนะ?

คำตอบมันมาแล้ว จอร์ช การ์ตูนเศร้าอมตะนิรันดร์กาลติดอันดับท๊อปเทน(ในใจแมว) อาจารย์เอามาเปิดให้ดูเกือบ2ชั่วโมงรวดTTwTT รักเซนเซย์ กี๊ดก๊าดดด

บรรยากาศในห้องระหว่างดูมีหลากหลาย เพราะมีทั้งคนที่ชอบดูอนิมเป็นทุนเดิม และสาวๆที่ไม่ค่อยสนใจการ์ตูนเลย แต่วันนี้ทุกคนนั่งนิ่งเมื่อถึงฉากที่บ้านเมืองถูกทำลายเพราะเครื่องบินทิ้งระเบิด 2พี่น้องเซตะและเซตสึโกะต้องระเห็จไปอยู่บ้านป้า และสุดท้ายทนไม่ได้ต้องหนีออกมาไปอยู่ที่หลุมหลบภัยกัน2คน บางช่วงก็จะมีเพื่อนๆแซวกันมั่ง เพราะลายเส้นของGhlibiมักจะวาดให้สีหน้าดูยับย่นเมื่อตัวละครร้องไห้พร้อมน้ำตาเม็ดโต(แต่เราก็ชอบนะ^__^) แต่เมื่อถึงตอนที่เซตสึโกะกำลังจะตายเพราะขาดอาหาร แต่กระนั้นเธอก็ยังพยายามยื่นก้อนดินที่เธอสมมติว่าเป็นข้าวปั้นให้เซตะพี่ชายที่รัก(อ๊ะ เผลอสปอยล์ แต่อยากเล่า=_=")

สุดท้ายเด็กตัวน้อยๆคนนึงก็ต้องจากไปเพราะพิษของสงคราม ภาพของเซตสึโกะที่ค่อยๆถูกฉายขึ้นมา เด็กน้อยกำลังยิ้ม วิ่งเล่น หัวเราะอย่างมีความสุข แต่เด็กคนนี้ได้จากไปแล้ว พร้อมกับพาน้ำตาของคนในห้องไปด้วย เมื่ออนิเมจบลงก็มีการพูดคุยกับเซนเซย์เล็กน้อยถึงบางจุดที่ไม่เข้าใจ พร้อมกับการแซวภาษาโอซาก้าเบนไปในตัว(เพราะวันที่31นี้พวกเราต้องพาชาวโอซาก้าเดินเที่ยวงานเกษตรแฟร์ ก็อดแดมมมม ชั้นเดินในมหาลัยเองยังหลงเอง นี่ให้พาชาวยุ่นไปหลงงง)

จริงๆแล้วเราเคยดูเรื่องนี้มาแล้วสมัยที่เพิ่งเริ่มเรียนญี่ปุ่นใหม่ๆ เซนเซย์เค้าเอามาให้ดู แต่ดูรู้เรื่องมั่งไม่รู้มั่ง เพราะมันเป็นภาษาญี่ปุ้นแต๊ๆไร้ซับ ตอนนั้นก็ว่าเศร้าๆนะ แต่เพราะเรามีจิตใจอกุศลไปแล้วรึเปล่านะ พอมาดูอีกรอบ ฉากที่เซตะไปขุดเอาของที่ฝังไว้ที่สวนในบ้านแล้วใช้ซาเล้งลาก พอเดินผ่านท่อประปาที่แตกมีน้ำพุ่งออกมา เซตะเข้าไปดื่มน้ำ ล้างหน้า แล้วเซตะก็สะบัดน้ำ!!! จอร์จจจจจ นั่นมันท่าอุเกะสะบัดขนในตำนานนี่นา>w< อ๊ายยยยย แมวทำการ์ตูนใสๆแปดเปื้อนอีกแล้ววว เซตะอุเกะ~~~~~~

...หลังจากซาบซึ้งกันไปแล้ว ไอ้คุณเฉลิมวุฒิก็พูดขึ้นมา...ง่วงจนจะหลับอะ...ตาย ซะ เถอะ แก~~~~~

หลังจากจบคาบ ก็ตาลีตาเหลือกไปร้านการ์ตูน เพื่อมีทติ้งกลุ่มการ์ตูนเกษตรตามเคย(ฮา) กลุ่มนี้ไม่จำกัดสมาชิกค่ะ ใครสนใจก็มานั่งเลียบๆเคียงๆ เห็นกลุ่มใหญ่ๆนั่งอยู่ที่บันไดข้างร้านการ์ตูนบาร์ใหม่(ที่สีลอกแล้ว) ร้านพี่หง่ากะพี่เล็กอะ แค่เข้ามาคุยเรื่องการ์ตูน คุณก็จะถูกดูดกลืนให้ไปเรียนรอบบ่ายสาย ฮ่าๆ ไม่ต้องกลัวว่าไม่รู้จักไม่กล้าคุย บางคนเราคุยกะเค้ามาเกือบจะเทอมนึงละ เรายังไม่รู้จักชื่อเค้าเลย=__="

เข้าไปซื้อการ์ตูน นารุโตะออก อืมๆ แล้วพี่เล็กหยิบของจากซอกตู้ก็ส่งให้เรา แหมช่างได้บรรยากาศซื้อของผิดกฎหมาย เราเหลือบมองว่าเค้าเอาอะไรมาให้เรา(ฝากให้หาของหลายอย่าง บางอันเค้าหามาได้ก็ไม่มีค่าไถ่ออกจากร้าน ต้องฝากยาว จริงๆเค้าให้เราเอากลับก่อนได้นะ แบบว่าเครดิตดีจัด เข้ามาเรียนเกือบ2ปี ซื้อการ์ตูนเค้าเทียบเท่ากะพวกเรียน6ปี ฮาๆแต่เราเกรงใจเลยจะเอาตังมาไถ่อีกที^^")

สิ่งที่พี่เล็กยื่นมา มันคืออะเดย์หน้าปกดราก้อนบอล กรี๊ซซซซซซซซซ

บางคนอาจจะคิดว่า อีนี่จะกี๊ดไปทำแมวอะไร หนังสือเค้าออกมาจะครบเดือนแล้ว...แต่แมวเพิ่งได้วันนี้นิTTwTT ตอนแรกคิดว่าน้องมันจะซื้อ เห็นมันซื้อทุกเดือน เดือนนี้มันหมดเร็วมากน้องซื้อไม่ทัน แล้วมันก็ไม่บอก=__=" ไอ้เราก็อยากได้ด้วยปกดราก้อนบอลล้วนๆ ได้ที่รองแก้วบอล7ดาวด้วย=^^= ขอบคุณค่าพี่เล็ก~~~

กลับมาบ้านเปิดอ่านอย่างอิ่มอกอิ่มใจ เมื่อก่อนแมวบ้าดราก้อนบอลขึ้นสมอง ไปบ้านลูกพี่ลูกน้องทุกสัปดาห์เพื่ออ่านThe Talent หัดเล่นดราก้อนเควสเพราะลายเส้นอ.โทริยาม่านั่งดูพี่เล่นโครโนทริกเกอร์ พร้อมตบเขามาเล่นเป็นช่วงๆ หัดวาดการ์ตูนลายเส้นดราก้อนบอล(แต่ล้มเหลว เพราะรันม่ามาตีแตก เหอๆ)

น้องเราชอบโดราเอม่อน เซลเลอร์มูน แต่เราชอบซุนโกคู~~~เป็นพระเอกในใจจริงๆจอร์ช โกฮังก็ชอบนะ เบจิต้าก็ชอบ พิคโกโร่ก็ชอบ แต่พอบอกว่าเราชอบจีจี้ทำไมไม่มีใครเชื่อเลยงะ=_=" ออกจะเป็นคุณแม่ตัวอย่าง ชิๆ คนอื่นเค้าชอบบลูม่ากันนิ บลูม่าก็เท่นะ เป็นสาวแกร่ง แต่ชอบจีจี้มากกว่าอะ จำได้ฉากนึงที่โกเท็นกับทรังค์ไปประลองจ้าวยุทธภพรุ่นเยาว์ แล้วทั้งทรังค์ทั้งโกเท็นก็เจอคู่ประลองเป็นพี่น้อง ลูกของยายป้าอ้วนขี้โอ่ บลูม่ากะยัยป้านี่กัดเหน็บแนมกันตลอด ซึ่งทรังค์ก็ชนะไปอย่างงดงาม(แหงสิ ไอ้เด็กพวกนี้มันถล่มภูเขากันได้ตั้งกะยังไม่ทันตั้งไข่=w=")ยัยป้าก็กรี๊ดๆๆ พอโกเท็นชนะอีก ยัยป้าก็โวยวายทะเลาะกะบลูม่าใหญ่ เลยเจอจีจี้สอยเข้าให้หมัดเดียวร่วง กี๊ซซซ จีจี้เท่ค่า~~~~(ชอบคนไม่มีบทอีกแล้วตรู)

ส่วนโกคู ฮุๆๆ^__^ ชอบมากๆๆ นิสัยน่ารัก ไม่ว่าจะเก่งกาจซักแค่ไหน ก็แพ้เมียและเข็มฉีดยาอยู่ดี ฮาๆ ช่วงที่สู้กับเซล แอบปันใจไปให้โกฮังนิดหน่อย เพราะโกคูตายหายไปหลายตอน ประกอบกับเชื้อโชตะเริ่มแรง(?) แต่พอโกคูโผล่มาเท่านั้นล่ะ>w< กี๊ดๆๆๆ เหอๆ ซะงั้นไป ในช่วงนี้มีตอนที่เราชอบที่สุดด้วย ช่วง1สัปดาห์ก่อนที่การประลองกับเซลจะเริ่ม พวกโกคูก็ไปฝึกกันที่ห้องกาลเวลาใช่ม้า ในขณะที่คนอื่นๆฝึกกันแทบตาย โกคูกะโกฮังทำท่าเหมือนไม่ร้อนใจอะไรเลย ฝึกแต่พอดี แต่แปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าตลอด โอ้วชอบ>w< แล้วตอนนึงที่พวกโกคูไปชอปปิ้งในหมู่บ้านเล็กๆ แล้วไปๆมาๆไงมะรู้(บ๊อบ ลืม) กลายเป็นว่าโกฮังก็ไปช่วยเหลือคนในหมู่บ้านนั้น ชอบฉากที่โกฮังเครียดกะการใช้ขวานผ่าฟืนมากเลย สุดท้ายก็ใช้ฝ่ามือผ่าอะ น่าร้ากกก อ๊ะ ปันใจอีกและ~~

แล้วก็มีที่ชอบอีกหลายฉากเลยนะ^___^ บรรยายไปไม่หมดแหงๆ บล๊อกจะยืดยาวววว แต่ว่านะ ภาคGTที่หลายๆคนบ่นน่ะ จริงๆเราชอบนะนั่น ถึงจะแอบเบื่อช่วงมังกรภาคชั่วทั้ง7เล็กๆก็เหอะ แต่ตอนอวสานน่ะ เมื่อภาพทั้งหมดของโกคูตั้งแต่เริ่มค้นหาดราก้อนบอลกะบลูม่าครั้งแรก ไล่มาจนถึงตอนสุดท้าย แล้วโกคูก็เดินจากไปจากลานประลองด้วยรอยยิ้ม แล้วมีเสียงพูดขึ้นมา

"ถึงนายจะจากไป แต่พวกเราทุกคนจะไม่มีวันลืมนายเลย ซุนโกคู...ไม่มีวัน..."ไม่ไหวแล้ว แมวบ่อน้ำตาแตกร้องไห้ทันที...นาน นานเลยนะที่เราติดตามซีรี่ยส์นี้มาตลอด...แต่มันจบแล้ว พร้อมกับการจากไปของโกคู ยิ่งช่วงนั้นกระแสดราก้อนบอลเริ่มซาลงแล้ว รู้สึกเหงาเลยอะ(แต่ไม่กี่ปีถัดมา กระแสดราก้อนบอลก็กลับมาอีกครั้ง เฮ~~~)

นอกจากจะปลื้มกับบทความต่างๆเรียบเรียงความเป็นมาของดราก้อนบอล แมวก็ปลื้มกับภาพปกโดจินฯที่เค้าเอามาลง จะบอกว่า นั่นน่ะ โดจินYกว่า90%นะนั่น อ๊ายยย แมวคิดอกุศลกะการ์ตูนเด็กดีอีกละ โฮะๆๆ ไม่อยากบอกว่ามีบางเรื่องในนั้นเคยอ่านมาแว้ว^___^ โดยเฉพาะเรื่องโกคูอุเกะกะพิคโกโร่อุเกะอะ หึๆๆๆ(อะ อำนาจม่วงเริ่มแผ่)

อืม พอดีกว่าเนาะ เหมือนมันจะบิดเบี้ยวขึ้นทุกที=__="

-ไฮล์Dir en grey ไฮล์Shinya-

-ไฮล์FF7 ไฮล์Tifa-

-ไฮล์การ์ตูนเก่าๆที่กลับมาสร้างความสุขให้เราอีกครั้งนะ-

เอ้ที่จะแต่งยัฟฟี่คู่กะเราตัดผมหน้ามา จะบอกว่าเหมือนทีฟากว่าหัวเราอีก=3= แต่เสียดายที่สาวเอ้จะใส่วิกตอนคอสยัฟฟี่นะจ๊ะ ท่าทางกังวลที่ยังหาชุดไม่ครบ สู้ๆนะเอ้~~~~

Adeiu & Au Revoir วันนี้ชินยะสดใสปิ๊งๆๆ ชาร์ตแบตมาเต็มที่ ฮุๆๆ