EDIT
ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามามากๆเลยค่า>< ร็อคกี้ต้องดีใจแน่ๆเลยที่มีคนอวยพรให้มันเยอะขนาดนี้^^
นอกเรื่องนิดๆ...มะกี้เปิดวาตะ หมาจอมป่วนเล่ม10อ่าน อ่านไปได้ไม่กี่หน้าก็ต้องวาง=w="
เจอประโยคที่ว่า สัตวแพทย์จะเจอประสบการณ์ที่ว่า สัตว์เลี้ยงที่มารับการรักษาจะไม่มีปฏิกิริยาต่อเสียงเรียกให้กลับมาของหมอ แต่ถ้าเป็นคนในครอบครัวที่มันรักส่งเสียงเรียกล่ะก็ มันจะแสดงปฏิกิริยาตอบ มันจะขยับไม่ก็ส่งเสียงร้อง...
ก่อนฝังร็อคกี้ ทั้งน้องชาย ทั้งแม่บ้านเขย่าตัวปลุกมัน โกโก้ก็มาเหยียบๆเรียกให้ร็อคกี้ตื่น เราไปปิดตาให้มัน แล้วลูบหัวมันเหมือนที่เคยทำ
แต่มันสายไปซะแล้ว ร็อคกี้มันไม่ได้ยินเสียงเรียกของพวกเราซะแล้วอะ...=w="
...แล้วเมื่อไหร่จะได้อ่านการ์ตูนล่ะนี่=w=" พออ่านแล้วจะร้องไห้ ไม่อยากร้องอะ ชิชะ ไปอ่านตูนวายก่อนก็ด้ายยยย=3=
credit :http://www.nipponcomics.com/animesong.htm
Hikaru no go = Days
วันนี้เราไม่ได้ไปคอมิเกะ แล้วก็ดีใจที่ตัดสินใจว่าไม่ไป
ถ้าเราไปเราคงทำให้งานเค้าหม่นหมองเปล่าๆเนอะ
วันนี้เราบอกบ๊ายบายกับไอ้น้องชายคนนึงของเรา...เป็นการบ๊ายบายที่เศร้าที่สุดที่เคยพูดมา
เราเคยบ๊ายบายเพื่อนตอนเรียนจบ เราเคยบ๊ายบายเพื่อนที่ไปต่างประเทศ
แต่วันนี้เราต้องบ๊ายบายไอ้น้องชายไปตลอดกาลซะแล้ว...
น้องชายตัวนี้ชื่อว่าร็อคกี้ เป็นหมาบางแก้ว พ่อชื่อโกโก้ แม่ชื่อกีกี้ มันเพิ่งอายุ1ขวบ8เดือน...
เพิ่งจะ1ปีกับ8เดือนเองเนอะ เป็นเวลาที่สั้นจริงๆ ยังไม่ทันเป็นหนุ่มเต็มตัวเลยเนอะ
แต่เป็นเวลาที่เรามีความสุขมากๆเลยนะ
วันนี้เรามาเปิดดูรูปที่มี...แปลกนะ เราไม่ได้ถ่ายรูปแกไว้ซักใบเลย ทั้งๆที่มีรูปหมาตัวอื่นในบ้านหมดเลยแท้ๆ
ก็ไม่นึกนี่เนอะ ว่าจะต้องแยกจากกันเร็วแบบนี้...3วันก่อนแกยังมาเล่นกับเราเลยนี่นา
ทำไมเมื่อวันพฤหัสกับศุกร์เราถึงไม่ไปเล่นกับแกอย่างเคยนะ?
วันนี้เรานัดกับเคียวว่าจะไปเอาหนังสือที่สั่งกัน แต่พอตอน11โมง เราจะลงไปขึ้นรถ น้องชายก็มาบอกว่าแกตายแล้วด้วยหน้านิ่งๆกึ่งทะเล้นของมัน
เรานึกว่าล้อเล่นจริงๆนะ เมื่อคืนเรายังได้ยินเสียงแกเห่ากับโกโก้พ่อแกอยู่เลย
แกที่ทำให้เราลำบากใจเสมอ เพราะแกไม่ถูกกับพ่อแกเลย แล้วเราก็อยากเล่นกับโกโก้ จนต้องเอาแกไปขังก่อนถึงจะปล่อยโกโก้มาวิ่งได้
แต่วันนี้ไปเราคงไม่ได้ยินเสียงเห่าของแกแล้วล่ะนะ
วันนี้ไปเที่ยว ไปซื้อหนังสือที่อยากได้ ไปกินอาหารที่ชอบ แต่มันไม่มีความสุขอย่างเคยเลย ในหัวมีแต่เรื่องแกตลอด
ทำไมน้า เราเลี้ยงหมามาหลายตัว แต่ละตัวไม่เคยจะแก่ตายเลย โดนรถทับบ้าง โดนคนโรคจิตฆ่าเอาบ้าง
แต่มีแกนี่ล่ะตายไม่เหมือนใคร...มีอย่างที่ไหน แม่เราเปิดประตูไฟฟ้าของออฟฟิซเพื่อเข้าไปเอาของตอนเช้าตรู่ แล้วแกจะตามเข้าไป...
คิดอะไรของแกน้า คิดว่าถ้ากัดสายไฟอันนั้นแล้วจะเข้าไปเจ้านายแกได้สินะ ถึงได้ทำอย่างนั้น
คงทรมานสินะ โดนไฟช็อตแล้วส่งเสียงร้องไม่ได้ อยู่ตรงนั้นตัวเดียว คงเจ็บสินะ แกถึงได้ตายตาไม่หลับแบบนั้น
คอแกมีเลือดออก...เราเพิ่งรู้ว่าโดนไฟช็อตแล้วเลือดออกได้ด้วย...
ตอนเย็นเรากลับบ้านมา จะฝังแก เราเลยไปเอาโกโก้มาหาแกเป็นครั้งสุดท้าย
แกจะรู้มั้ยน้า วันนี้โกโก้ไม่เห่าใส่แกแล้ว ไม่ขู่แกแล้ว ไม่กัดแกด้วย
ตอนเราไปเอาโกโก้ออกมาจากกรง โกโก้มันตัวสั่นไม่หยุด โหยหวนจะออกจากกรงให้ได้ เพราะกีกี้วิ่งนำเราไปบอกแกก่อนว่าลูกของพวกเราตายแล้ว...
หมาหยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างโกโก้ วันนี้มันยอมหมอบอยู่ข้างๆศพแกในถุง มันเอาขาเหยียบๆ พยายามปลุกแกให้ขึ้นมาทะเลาะกับมันใหม่...ดมถุงไม่หยุด ขนาดรถเข็นที่ใส่แกไว้ล้มลง มันยังไม่ยอมลุกเลย มันนอนอยู่ข้างๆแกอย่างนั้น
กีกี้มันร้องไห้ให้เราเห็น เราเพิ่งได้เห็นหมาร้องไห้เป็นครั้งแรก มันหลบคนไปร้องไห้ใต้รถ ใครเรียกก็ไม่ยอมออกมา จนเราไปเรียกมัน มันถึงวิ่งตามเรามานอนเฝ้าศพแกตั้งแต่11โมงจนเรากลับมาบ้านตอน5โมง
ลูกรักของมันจากไปตลอดกาลแล้ว เวลาเราเรียกมัน มันก็หันมาทำหน้าเศร้าให้เราเห็น
น้องๆของแก3ตัว ไอ้เสือ ไอ้เรย์แบนด์ ไอ้ริกกี้ก็มาวิ่งอยู่แถวๆศพแกไม่ห่าง พอลุงคนสวนจะเอาแกลงหลุม ไอ้เสือที่ติดแกที่สุดมันเห่าลุงเค้าไม่หยุดเลยล่ะ
คุเรย์ แมวขาวมณีตัวเดียวในบ้านที่แกคอยมาจีบ มันก็ยืนดูเราฝังศพแกจากในบ้าน เพราะถ้ามันออกมาโกโก้จะกัด...ถึงโกโก้จะวิ่งไปเห่าคู มันก็ยังหวนกลับมานั่งมองเพื่อนคนเดียวของมันตอนเอาลงหลุม
เมื่อวานเราเพิ่งจะเล่าให้พี่น้ำแข็งฟังเองว่า แกไปคอยตามจีบแมว ทั้งๆที่แมวตัวอื่นแกไล่เห่า มีแต่คุเรย์เท่านั้นที่แกง้อทุกอย่าง กินข้าวก็ขอมากินข้างๆกัน พอหมาตัวอื่นจะกัดคู แกก็มาปกป้อง...คูอยู่ตัวเดียวก็ไม่เหงา เพราะมีแกมาเล่นด้วย
วันนี้ไปคูคงจะไม่มีเพื่อนวิ่งเล่นด้วยกันแล้ว ไม่มีใครมาปกป้องมันตอนเราไม่อยู่อีกด้วย...
...ตอนฝังศพแก เราต้องลูบปิดตาแกตั้ง3ครั้ง กว่ามันจะยอมปิดสนิท...
ขอโทษนะที่เผลอร้องไห้ให้ ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะยิ้มส่งให้แกหมดห่วงแท้ๆเลย แต่พอเห็นโกโก้พยายามปลุกแกแล้วมันอดไม่ไหว
แต่คนยิ้มยากอย่างเรา พอพยายามยิ้มแล้วห่วยแตกดีเนอะ ถ้าแกเห็นต้องขำแน่เลย...
ไม่ต้องห่วงนะ เรากับครอบครัวสบายดี ไปดีเถอะนะ
ถ้ามีโอกาสที่แกจะกลับมาอีกครั้ง จะกี่เดือน กี่ปี กี่สิบปีก็จะรอนะ
ซักวันเราคงจะได้เจอกันใหม่นะไอ้น้องชาย
รักแกมากๆนะ^^
เสียใจด้วยน๊า........... เพิ่งเกิดมาปีเดียวก็ไปซะแล้ว..
